Κεντρικά θέματα:
Το σύγχρονο Κέντρο και η στρατηγική του «προοδευτικού πραγματισμού», του Χρ. Μπαξεβάνη
Ο Χρήστος Μπαξεβάνης εξετάζει την ανάγκη διατύπωσης μιας ολοκληρωμένης εναλλακτικής πολιτικής πρότασης που θα βασίζεται σε μια στρατηγική προοδευτικού πραγματισμού. «Φιλοδοξία του προοδευτικού πραγματισμού είναι να συνδυάσει, τους στόχους του σοσιαλισμού για ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη με τις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας» σημειώνει ο συγγραφέας, επισημαίνοντας ότι η σύνθεση αυτή «θα ξεπερνά το παραδοσιακό δίπολο Δεξιάς-Αριστεράς και θα υπερβαίνει τόσο την παλαιού τύπου σοσιαλδημοκρατία, όσο και τον νεοφιλελευθερισμό». Έτσι, «με σημείο αναφοράς το Σύγχρονο Κέντρο συγκροτείται ένα μεγάλο ευρωπαϊκό μέτωπο που κινείται σε μεταρρυθμιστική τροχιά και εκσυγχρονιστική κατεύθυνση από τις παρυφές της κεντροδεξιάς μέχρι τη δημοκρατική αριστερά».
Το δίλημμα των «Ουγενότων», του Αρ. ΑϊβαλιώτηΟ Αριστοτέλης Αϊβαλιώτης ανατρέχοντας στον εμφύλιο μεταξύ Ουγενότων και Καθολικών τον 16ο αιώνα, εξηγεί την κατάσταση στη ΝΔ μετά την εκλογή του Προέδρου της, παρομοιάζοντάς τον με «Ουγενότο που είναι αναγκασμένος να ασπαστεί τον Καθολικισμό, προκειμένου να κατακτήσει τη ΝΔ». «Δεν αρκεί να φυτέψεις νέα κεφαλή σε ένα κοινωνικό σώμα, για να αρχίσει αυτό να φέρεται διαφορετικά» τονίζει, σημειώνοντας ότι «η ΝΔ δεν μπορεί να αλλάξει εύκολα». Παρουσιάζοντας δε την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, εκτιμά πως «θα υπάρξει πίεση για συγκυβέρνηση Συριζα – ΝΔ». Υποστηρίζει πως υπάρχει ανάγκη για νέο πολιτικό πόλο στο κέντρο που θα ενώσει τον μεταρρυθμιστικό χώρο.
Οι αποχρώσεις του ροζ στην Ελληνική Σοσιαλιστική Αριστερά, του Χρ. Παπαγεωργίου
Ο Χρήστος Παπαγεωργίου κάνει τη διάκριση ανάμεσα σε τρεις τάσεις της Ελληνική Σοσιαλιστική Αριστερά: της «Κλασσικής Σοσιαλιστικής τάσης», της «Δημοκρατικής Σοσιαλιστικής τάσης», και της « Φιλελεύθερης Σοσιαλιστικής τάσης». Εκτιμώντας ότι «όλα τα Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα του Ευρωπαϊκού Βορά όταν κυβερνούν δεν διστάζουν να συγκρουστούν με ιδεοληψίες και λαϊκισμούς των αντιπάλων, προκειμένου να εξυπηρετήσουν την πατρίδα τους», καλεί τους Έλληνες σοσιαλδημοκράτες να αφήσουν τις λεκτικές υπερβολές περί νεοφιλελευθερισμού της ΝΔ και να ακολουθήσουν χωρίς φόβο αλλά με πάθος το δρόμο της «Φιλελεύθερης Σοσιαλιστικής τάσης» πριν το δίπολο μιας Φιλελεύθερης ΝΔ και ενός Ιδεοληπτικού ΣΥΡΙΖΑ τους εκτοπίσει από το προσκήνιο της πολιτικής ζωής.
Πώς το Ισλαμικό Κράτος ποντάρει στο ρατσισμό, του Γ. Μαντζίκου
Ο Γιάννης Μαντζίκος στο άρθρο του εξετάζει την απειλή του Ισλαμικού Κράτους, και παραθέτει τις τέσσερις φάσεις της ανόδου του εξτρεμιστικού Ισλάμ, από την Ιρανική Επανάσταση, το 1979, έως σήμερα, με την Αραβική Άνοιξη. «Η απειλή των τζιχαντιστών έχει μετακινήσει την ατζέντα της δημόσιας ζωής σε θέματα ανάσχεσης μεταναστευτικών ροών και περιστολής προσωπικών ελευθεριών» επισημαίνει, και εκτιμώντας ότι «η τέταρτη αυτή φάση της ανόδου του εξτρεμιστικού Ισλάμ θα κάνει τον ιστορικό της κύκλο και θα οδηγηθεί σε ύφεση», θέτει το θέμα του μετά όπου η Ευρώπη «θα πρέπει να αντιμετωπίσει ένα από τα δομικά της προβλήματα: το δημογραφικό της».
Έλα να πούμε ψέματα ή μήπως - καλύτερα –αλήθειες;, του Ν. Γκιώνη
O Νίκος Γκιώνης στο άρθρο του θέτει το θέμα του ιστορικού συμβιβασμού που «αποτελεί υποχρεωτική αναγκαιότητα μετεκλογικών συνεργασιών» εξηγώντας πως όταν «οι εκλογές το επιβάλλουν, βρίσκονται τα ελάχιστα κοινά πολλαπλάσια προγραμματικών συγκλίσεων, και άρα επιτρεπτών αμοιβαίων συμβιβασμών». Ο συγγραφέας επισημαίνει ότι «ο ενδιάμεσος χώρος, καίτοι κερματισμένος οφείλει μερικώς και συνολικώς να δώσει απαντήσεις χωρίς προσημειώσεις, αναφορικά με τις συγκλίσεις και συναινέσεις αφενός μεταξύ των επιμέρους σχημάτων και αφετέρου στο σύνολό του να προλειαίνει το έδαφος συμβιβασμών, για τις περιπτώσεις που τα εκλογικά αποτελέσματα το επιβάλλουν.» Άλλα ψέμματα δεν χωρούν, σημειώνει.
Σχολιασμός επικαιρότητας:
Οι διορισμοί ΣΥΡΙΖΑ και ο Chef de Cabinet, του Γ. Πιέρρου
Πόσες εκπομπές, πόσα άρθρα, πόσα σχόλια αναφέρθηκαν στον περιβόητο πια γραμματέα της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και τους διορισμούς συγγενών του; Πλέον έχει χαθεί το μέτρημα...
Ένα πρόστιμο για παρκάρισμα... και το Ελληνικό Κράτος, του Σ. Κούκιου
Η σκηνή συνηθισμένη.. Δημοτική Αστυνομία καταφθάνει (μετά από 1,5 χρόνο που το παρατηρώ) σε χώρο που παράνομα χρησιμοποιείται για πάρκινγκ από κατοίκους και περαστικούς. Αρχίζει να γράφει πρόστιμα σε όλους τους παρκαρισμένους, τα βάζει στα παρμπρίζ και φεύγει. Τίποτε το ασυνήθιστο θα πει κάποιος.
Περί διαβούλευσης και προοπτικής της Ανάπτυξης, του Αντ. Ζαΐρη
Η αγορά, οι παραγωγικές τάξεις και ο επιχειρηματικός κόσμος της χώρας αναμένουν από την κυβέρνηση να απαντήσει επιτέλους στο ερώτημα τι μπορεί να κάνει για να πάει τη χώρα μπροστά και τι δεν μπορεί να κάνει, και αυτό που δεν μπορεί να κάνει να το αναθέσει σε άλλους φορείς που μπορούν να το κάνουν και ας κάνει αυτό το μπορεί. Ποιο είναι, αν υπάρχει..., το σχέδιο ανάπτυξης για την επόμενη δεκαετία.
Οι Φυσικές Καταστροφές στις σύγχρονες κοινωνίες, του Ν. Χανιά
Ο ΟΗΕ ορίζει ότι «Φυσική καταστροφή είναι η σοβαρή διαταραχή της λειτουργίας μιας κοινότητας ή μιας κοινωνίας που προκαλεί εκτεταμένες ανθρώπινες, υλικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές ζημιές που υπερβαίνουν την ικανότητα της πληγείσας κοινότητας ή της κοινωνίας να τους αντιμετωπίσει με τους ιδίους πόρους της.»
Ορθότερη ανάγνωση χρειάζεται. Και πράξη., του Γ. Λίτινα
Μετά και τις πρόσφατες εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ, το πολιτικό σκηνικό πλέον στη χώρα μας έχει διαταχθεί σε μια σχετικά σταθερή κατάσταση. Γνωρίζουμε πλέον τι να περιμένουμε από τους βασικούς πολιτικούς παίκτες. Τους άξονες που θα κινηθούν και το εύρος των πιθανών δυνατοτήτων τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου